مذهب عشق بسوزد که چنین خوارم کرد

بلبلی آزاده بودم که چنین خوارم کرد

پروانه به دور عشق گردید و پرش سوخت

من به دور عشق گردیدم جگرم سوخت

طعنه بر خواری من ای گل بی خوار مزن

من به پای تو نشستم که چنین خوار شدم

زندگی زیباست ، اگر روح آزاد عشق و محبت اسیر زندان فراموشی دل نگردد و خزان یأس گلبوته های امید بهار جان را در وسعت انتظار زرد خویش ، مدفون نسازد زندگی زیباست اگر عقده های زخمی بزرگ ، طپش زیستن را از قلب کوچک کبوترها نرباید و در ذهن شلوغ بیشه زار اندیشه ، مرگ نیلوفرهای وحشی نروید زندگی زیباست اگر لب خوفناک تیرها ، خون بیدهای مجنون را در جام سبز لیلای چمن نریزد و دست بی خبر طوفان ، گل خواب را در صدف آبی باغ پرپر نکند زندگی زیباست اگر کنار جویباران نیم خفته ، غزالهای خسته دشت از آغوش وهم و هراس بگریزند و در بال رویاهای شیرین به آن سوی حصارهای شب سفر کنند زندگی زیباست اگر خرمن هستی جنگل در خشم آتشین تندر نسوزد و خاکستر سیاه مرگ تن پوش درختان بی پناه و محزون نگردد زندگی زیباست اگر پری مهربان قصه ها از بستر خاطره ها برخیزد و در معصومیت و صداقت ناب کودکان همواره زنده بماند زندگی زیباست اگر هوای نگاه تو از آه سینه سوز خاکهای افسرده بارانی شود و مسیح دستانت در کالبد دستهای مرده بذر حیات و رویش بپاشد زندگی زیباست اگر من و تو در کشتزار قلبمان گلی بکاریم که هیچ کس را یارای چیدن آن نباشد و هیچ اشکی جز اشک شبانه عشق رخسار زیبایش را نشوید زندگی زیباست حتی برای تو که هم آغوش رنج و حرمانی و آفتاب شادی رابه خنجر زهر آلود شب غم سپرده ای آری زندگی برای تو نیز زیباست زیرا روزی مهمانی عزیز در خانه دلت را خواهد زد و با حضورش زندگی را از نو به تو تقدیم خواهد کرد مهمانی که عشق نام دارد

زندگی رسم خوشایندی است

زندگی بال و پری دارد با وسعت مرگ،

پرشی دارد اندازه ی عشق...!

زندگی چیزی نیست،که لب طاقچه ی عادت از یاد من و تو برود.

زندگی جذبه ی دستی است که می چیند.

زندگی نوبر انجیر سیاه،در دهان گس تابستان است.

زندگی تجربه ی شب پره در تاریکی است.

زندگی حس غریبی است که یک مرغ مهاجر دارد.

زندگی سوت قطاری است که در خواب پلی می پیچد.

زندگی دیدن یک باغچه از شیشه ی مسدود هواپیماست.

زندگی"مجذور" آینه است.

زندگی گل به "توان"ابدیت،

زندگی"ضرب" زمین در ضربان دل ما،

زندگی"هندسه ی"ساده و یکسان نفسهاست.

                                                    سکوت

قفس داران سکوتم را شکستند

آنقدر زجر کشیدم ز جهان   سیر شدم
صورتم گر چه جوان است ولی پیر شدم
در جوانی  ناله  کردم  کسی  یادم نکرد
در قفس جان  دادم  و صیاد  آزادم  نکرد  

 گریه نکن عزیز بی گناه من منو ببخش بگذر از اشتباه من  

  گناهمو بذار به پای سرنوشت به پای اون که قصه ی ما رو نوشت

  نمیتونم این دلو سر براه کنم ازم نخواه باز تو چشات نگاه کنم

  منو ببخش گناه عشق گردن من منو ببخش حرف گذشته رو نزن

  مرگه برام گریه ی بی صدای تو گریه نکن فدای گریه های تو

  سخته برام اما باید از تو گذشت باید برم اینجوری بوده سرگذشت

  منو ببین ٬ ببین که گرمه رفتنم گریه نکن این من واقعی ٬ منم

   باید برم فرصت موندن ندارم منو ببخش ٬ ببخش که تنهات میذارم